Soms denk ik dat ik weet wat verlies is.
Ik verloor mijn broertje. Johan. Te vroeg. Te onverwacht. Te definitief.
Ik weet hoe het voelt als een naam niet meer wordt uitgesproken in tegenwoordige tijd.
Ik weet hoe verjaardagen stiller worden. Hoe je ineens zinnen gebruikt als “weet je nog toen hij…” in plaats van “hij zei gisteren nog…”.
Ik weet hoe rouw zich niet netjes laat plannen.
En toch durf ik dit hardop te zeggen:
Ik kan me niet voorstellen wat het betekent om je kind te verliezen.
Laat staan wanneer dat verlies geen ongeluk is. Geen ziekte. Geen toeval.
Maar geweld. Moord.
Want dat is waar we het over hebben.
Femicide. Een zacht woord voor iets hards
We noemen het femicide.
Een woord dat bijna netjes klinkt. Alsof het thuishoort in beleidsstukken, grafieken en rapportages.
Maar femicide is geen abstract begrip.
Het is een vrouw die niet meer thuiskomt.
Het is een moeder die haar kind niet meer instopt.
Het is een dochter die nooit meer wordt gebeld.
Het is moord.
En misschien moeten we dat vaker zo noemen. Niet om te schokken. Maar om eerlijk te blijven.
In mijn praktijk zie ik de schaduw ervan
Op dit moment begeleid ik in mijn praktijk mensen die gaan scheiden en bij wie femicide geen nieuwsbericht is, maar werkelijkheid.
Niet altijd omdat zij zelf slachtoffer zijn geweest, maar omdat het hun leven heeft geraakt.
Als kind. Als zus. Als zoon. Als ouder. Als nabestaande.
Ik zie wat het doet met relaties.
Met vertrouwen.
Met veiligheid.
Met de manier waarop iemand de wereld bekijkt.
Soms zit het aan tafel. Stil. Onzichtbaar. Maar allesbepalend.
Het nieuws dwingt ons om te kijken
Dat dit onderwerp nu opnieuw zo nadrukkelijk in het nieuws is, maakt het extra confronterend. Alsof de werkelijkheid ons dwingt om niet weg te kijken. Elke nieuwe zaak, elk bericht, elke naam die verschijnt, herinnert eraan dat dit geen uitzondering is. Geen incident. Geen ver-van-ons-bed-verhaal.
Tegelijkertijd gebeurt er iets belangrijks. In het nieuwe regeerakkoord van VVD, D66 en CDA is aangekondigd dat Clare’s Law wordt ingevoerd en dat psychisch geweld afzonderlijk strafbaar wordt gesteld. Dat is geen detail. Dat is een koerswijziging.
Voor de mensen die ik begeleid is dit geen headline. Het is dagelijkse realiteit. Maar het geeft wel iets wat lang ontbrak: beweging. Richting preventie. Richting eerder beschermen in plaats van achteraf verklaren.
Clare’s Law: veiligheid vóór systemen
Clare’s Law geeft mensen in een relatie het recht om te weten of hun partner een gewelddadig strafrechtelijk verleden heeft. En het geeft politie de mogelijkheid om die informatie actief te delen als er gevaar dreigt.
Dit gaat niet over nieuwsgierigheid. Dit gaat over veiligheid. Over het recht om jezelf en je kinderen te beschermen.
Wat vaak vergeten wordt: deze wet beschermt niet alleen partners, maar ook gezinnen. Want wie geweld voorkomt in relaties, voorkomt dat kinderen opgroeien in angst, loyaliteitsconflicten en trauma.
Clare’s Law is geen wondermiddel. Maar het is wél een signaal dat levens belangrijker mogen zijn dan systemen. Dat veiligheid zwaarder mag wegen dan bureaucratie. En dat is een fundamentele verschuiving.
De kinderen die achterblijven
Wat mij misschien nog het meest raakt, zijn de kinderen.
Kinderen die hun moeder verliezen.
Niet door tijd. Maar door geweld.
Voor hen stopt de wereld niet.
Ze moeten naar school. Naar sport. Naar bed.
Met een leegte die te groot is voor kinderwoorden.
Ze groeien op met vragen die nooit helemaal beantwoord worden.
Met loyaliteitsconflicten.
Met schaamte die niet van hen is.
Met een basisveiligheid die is weggevaagd.
En toch verwachten we vaak dat ze “veerkrachtig” zijn.
Dat ze doorgaan. Dat ze het een plek geven.
Maar sommige plekken bestaan niet.
Ouders die hun dochter begraven
Ik heb mijn broertje verloren.
Mijn ouders verloren een zoon.
Dat alleen al is tegen de natuurlijke orde in.
Ouders horen niet achter hun kind te lopen naar een graf.
Maar als ik denk aan ouders die hun dochter verliezen door femicide, voel ik hoe mijn eigen ervaring tekortschiet.
Omdat daar iets bij komt wat geen plek heeft.
Woede.
Onmacht.
Het besef dat het voorkomen had kunnen worden.
Dat signalen misschien gemist zijn.
Dat iemand heeft ingegrepen, maar te laat. Of helemaal niet.
Dat is rouw met een rand van vuur.
De lege rode schoenen
Soms zie ik beelden die meer zeggen dan duizend woorden. Zoals deze rij rode schoenen. Leeg. Stil. Achtergelaten.
Ze staan symbool voor vrouwen die er niet meer zijn. Voor levens die abrupt zijn gestopt. Voor stappen die nooit meer gezet worden.
We zeggen vaak: “probeer eens in de schoenen van een ander te staan.”
Maar bij femicide blijven die schoenen achter. Ongevuld. Onbeweeglijk.
En dat zou ons wakker moeten schudden.
Waarom dit ook over scheiden gaat
Als mediator werk ik met mensen die uit elkaar gaan.
Vaak in spanningsvolle situaties.
Soms met angst. Soms met dreiging. Soms met controle.
Daarom kan en mag dit onderwerp niet losstaan van scheiden.
Niet om te suggereren dat elke scheiding gevaarlijk is.
Maar wel om te erkennen dat relationeel geweld bestaat.
Dat escalatie echt is.
Dat wegkijken levens kost.
Scheiden is niet altijd “gewoon uit elkaar gaan”.
Soms is het vluchten. Overleven. Beschermen. Met liefde heeft het niets te maken.
Mediation is niet altijd passend
En hier moet ik iets belangrijks zeggen.
Mediation is niet altijd geschikt. Zeker niet wanneer er sprake is van geweld, dreiging of ernstige machtsongelijkheid.
In situaties waarin iemand bang is, zich niet veilig voelt of structureel onder druk staat, hoort bescherming voorop te staan. Niet “samen aan tafel”. Niet zoeken naar balans waar die er niet is.
In mijn werk zie ik ook ouders die uit elkaar gaan en die geraakt zijn door femicide in hun familie, hun verleden of hun omgeving. Zij dragen trauma mee de scheiding in. Dat vraagt om iets anders dan standaard mediation. Dat vraagt om maatwerk. Veiligheid. Soms individuele begeleiding. Soms eerst rust, pas later gesprek.
Scheiden is niet één route.
En veiligheid is geen onderhandeling.
Wat mij hierin raakt
Misschien raakt het me extra omdat ik weet hoe verlies voelt.
Omdat ik weet hoe een stoel leeg kan blijven.
Omdat ik weet hoe rouw zich vastzet in kleine dagelijkse momenten.
En omdat ik zie hoe cliënten hiermee verder moeten leven.
Niet in theorie. Maar in de praktijk van elke dag.
Daarom schrijf ik dit.
Niet als professional.
Maar als mens.
Tot slot
Ik kan mijn broertje niet terughalen.
Niemand kan dat.
Maar ik kan wel blijven spreken.
Over verlies. Over kinderen. Over ouders. Over wat geweld doet.
Niet om het groter te maken.
Maar om het menselijk te houden.
Want zolang we blijven kijken, blijft het zichtbaar.
En zolang het zichtbaar blijft, kunnen we misschien voorkomen dat er nog meer stoelen leeg blijven.
#femicide #achterblijvers #scheiden #huiselijkgeweld #scheiden #moord #kind
Gratis informatiegesprek aanvragen
Miranda Boerkamp
Plaats een reactie:
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.
1 reactie