Dagboek van een mediator en voorzitter ParentsHouse Deventer
Sinds eind vorig jaar zijn wij ook eigenaar van ParentsHouse Deventer.
Dat voelt nog nieuw. En tegelijk ook meteen heel echt.
We stapten niet in iets dat al jaren vanzelf liep.
We stapten in een huis. Met mensen. Met verhalen. Met verantwoordelijkheid.
Oud en nieuw, maar geen nieuw begin
Oud en nieuw is normaal een moment van afronden.
Van even terugkijken. Van hopen dat het nieuwe jaar lichter begint.
Voor ons voelde het anders.
Er was vuurwerk buiten, maar binnen waren we alert.
Bezig met het huis. Met ramen. Met deuren. Met de vraag of iedereen veilig was.
Het was geen feestnacht.
Het was een nacht waarin duidelijk werd dat verantwoordelijkheid geen pauze kent.
Ook niet om 12 uur.
Ook niet op 1 januari.
Misschien was dat meteen de toon van dit jaar:
zorg die doorgaat, ook als het ingewikkeld wordt,
en keuzes die je niet uitstelt tot morgen.
Wij geloven in een tussenstop
Wij doen dit werk omdat we geloven dat mensen soms een plek nodig hebben
om even op adem te komen.
Niet om alles op te lossen.
Maar om rust te vinden.
Om overzicht te krijgen.
Om verder te kunnen.
En meestal voelt dat goed.
Meestal weten we waarvoor we het doen.
Het kwam niet ineens
Het kwam niet met een groot alarm.
Het kwam in signalen.
Momenten waarvan je hoopt dat ze los staan.
Onrust in de nacht.
Mensen die we niet kenden.
Geluid. Rumoer.
Ruzie die naar buiten verplaatste.
Kinderen die wakker werden.
Buren die belden.
En we dachten of hoopten misschien tegen beter weten in: misschien keert de rust terug.
Misschien buigt het nog.
Misschien komt hulp op tijd.
Een huis draagt meer dan één verhaal
Wat wij sinds 2025 heel scherp voelen,
is dat een opvanghuis nooit alleen draait om degene die hulp nodig heeft.
Er zijn andere bewoners.
Er zijn kinderen. Baby’s.
Er zijn buren, die hier ook wonen en leven.
En op een gegeven moment voelden we:
het huis wordt te vol.
Niet van mensen.
Maar van spanning.
Dat is het moment waarop je elkaar aankijkt
en weet: als wij nu niets doen, laten we anderen in de steek.
De keuze die je niet wilt maken
Een toegang ontzeggen voelt niet als daadkracht.
Het voelt als falen.
Alsof je tekortschiet, juist op het moment dat iemand het moeilijk heeft.
Wij hebben getwijfeld.
Gesproken.
Gekeken of er nog een andere weg was.
Maar zorgen voor één persoon
mag nooit betekenen dat anderen zich onveilig voelen.
Niet in dit huis.
Niet met kinderen.
Niet met buren die overlast ervaren.
Dat besef doet pijn.
En het blijft pijn doen.
Wat we blijven doen, ook als iemand niet kan blijven
Ook als iemand niet kan blijven, stoppen wij niet met mens zijn.
Wij denken mee over hulp.
We leggen contact met instanties.
We blijven bereikbaar voor praktische zaken.
We gaan zorgvuldig om met spullen.
Niet omdat het moet.
Maar omdat wij niet willen verharden.
Waarom we dit delen op ScheidingsWijze
Omdat scheiden niet alleen gaat over afspraken en formulieren.
Maar over wat er gebeurt als het leven wankelt.
En omdat opvang vaak wordt gezien als iets zachts,
terwijl het óók betekent: dragen, begrenzen, besluiten nemen die je meeneemt naar huis.
Onze kant
Met alles wat het huis vraagt.
Dit is de andere kant van opvang.
Onze kant.
Met hart. Met twijfel. Met verantwoordelijkheid.
En met keuzes,
die we liever nooit hadden hoeven maken.
Grenzen stellen om het huis te kunnen dragen
Wat deze periode ons vooral heeft geleerd,
is dat zorgen voor anderen alleen mogelijk blijft
als je bereid bent grenzen te stellen.
Niet als theorie.
Maar in de praktijk.
In een huis in Deventer waar mensen samenleven.
Waar kinderen zijn.
Waar buren zijn.
Waar veiligheid geen bijzaak is.
Dit huis kan alleen bestaan als wij durven ingrijpen
wanneer de balans verdwijnt.
Als wij keuzes maken die niet fijn voelen,
maar nodig zijn om het geheel te beschermen.
Dat gaat niet over hard zijn.
Dat gaat over verantwoordelijkheid nemen.
Voor dit huis.
Voor de mensen die hier wonen.
Voor de omgeving eromheen.
En ook voor onszelf,
omdat wij dit anders niet kunnen blijven dragen.
Soms is zorgen ook begrenzen
ParentsHouse Deventer is een huis dat alleen kan bestaan
als rust en veiligheid voorop staat: voor bewoners, kinderen en de omgeving.
Per 1 februari komt er een kamer vrij
voor iemand die behoefte heeft aan een tijdelijke tussenstop,
en die bereid is die verantwoordelijkheid samen met anderen te dragen.
ParentsHouse is geen oplossing voor alles,
maar wel een plek waar overzicht en stabiliteit kunnen ontstaan,
juist omdat we werken met duidelijke afspraken.
Gratis informatiegesprek aanvragen
Plaats een reactie:
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.