Uit het dagboek van een mediator

Op social media zie ik de foto’s alweer voorbij komen. Kinderen met croissantjes. Knutselwerkjes van school. Bossen bloemen op tafel. “De liefste mama van de wereld.”

En eerlijk? Ik gun het iedereen.

Maar Moederdag heeft ook een andere kant. Een stillere kant. Eentje waar minder over gepraat wordt.

Want niet iedere moeder krijgt ontbijt op bed.

Sommige moeders krijgen stilte.

Sommige moeders kijken naar een stoel die leeg blijft.

Deze dag raakt me niet alleen door mijn werk als mediator, maar ook privé.

Mijn moeder verloor haar zoon.
En mijn neefjes moeten hun moeder missen.
Mijn vriend heeft geen contact meer met zijn moeder.

Dan krijgt Moederdag ineens een andere lading.

Want gemis heeft veel gezichten.

Soms door overlijden.
Soms door afstand.
Soms door woorden die nooit meer uitgesproken worden.

Hoe vier je een dag die juist laat voelen wie er ontbreekt?

Mijn moeder blijft moeder. Ook zonder appje van haar zoon. Zonder bezoekje. Zonder dat ene vertrouwde “mam”. Verdriet houdt zich namelijk niet aan feestdagen. Sterker nog: op dagen waarop iedereen geluk viert, lijkt gemis soms alleen maar harder binnen te komen.

En aan de andere kant zie ik mijn neefjes. Jongens die inmiddels volwassen worden, studeren en hun leven proberen op te bouwen, maar op dagen zoals deze extra voelen dat hun moeder er niet meer is. Juist op momenten waarop anderen vanzelf even naar hun moeder bellen, bloemen brengen of samen aan tafel zitten.

Dat zijn de momenten waarop je het verlies beseft of niet als je niet weet wat het is.

In mijn werk zie ik dat ook terug bij scheidingen. Natuurlijk is een scheiding niet hetzelfde als overlijden. Maar gevoelens van gemis, loyaliteit, lege plekken en verdriet kunnen verrassend dichtbij komen.

De eerste Moederdag waarop kinderen ergens anders wakker worden.
Een moeder die haar kinderen moet missen.
Een vader die niet weet hoe hij deze dag goed moet begeleiden.
Nieuwe gezinnen die nog zoeken naar hun plek.

Achter veel voordeuren zit meer verdriet dan we aan de buitenkant zien en waar we als mediator soms een glimp van mee krijgen.

En misschien zit daar ook meteen iets belangrijks voor ons allemaal.

Want we zijn vaak bang om iemand lastig te vallen op dit soort dagen. Bang om verdriet aan te raken. Dus zeggen we soms maar niets.

Maar juist stilte kan hard(er) voelen.

Je hoeft het verdriet niet op te lossen. Dat kan ook niet.
Je hoeft niet met perfecte woorden te komen.
Er zijn is vaak al genoeg.

Een appje sturen.
Een naam noemen die gemist wordt.
Even aanbellen met een bloemetje.
Vragen: “Hoe gaat het vandaag met je?”
Of gewoon zeggen: “Ik denk vandaag even aan je.”

Misschien verandert dat niet alles.
Maar soms is het wel fijn als iemand merkt dat je niet vergeten bent.

Misschien moeten we stoppen met denken dat Moederdag alleen draait om perfecte gezinnen en volle ontbijttafels.

Soms gaat liefde juist zitten in het blijven noemen van iemand die er niet meer is.

In het niet wegkijken van verdriet.

In het durven blijven verbinden, ook als het ongemakkelijk voelt.

Dus vandaag denk ik aan: