Wat je mist na een scheiding is soms geen mens, maar een recept
Ik las Elske’s blog op Nieuwe Stap. Over die HEMA-rookworst en dat ze haar ex miste. En ik betrapte mezelf op iets geks: ik glimlachte, en tegelijk dacht ik heel serieus… ja natuurlijk. Dít is waarom mensen soms ineens worden ingehaald door iets kleins.
Alleen ga ik het hier niet nóg een keer vertellen. Elske deed dat al. En bovendien ik ben de slagersdochter. Ik ben opgegroeid met vitrines, koelingen, bestellingen, “mag het ietsje meer zijn?”, en de wetenschap dat geur je harder kan raken dan een gesprek.
Rookworst is bij mij geen grapje uit een reclame. Rookworst is herinnering. Ritueel. Seizoen. Thuiskomen. Het soort “gewoon” dat je pas ziet als het er niet meer is.
En daar zit voor mij de link met scheiden.
Niet omdat ik mijn ex mis. Dat doe ik niet.
Maar omdat ik wél snap wat mensen bedoelen als ze zeggen: “Ik mis iets.”
Vaak missen ze geen persoon. Ze missen het recept.
Het oude recept is geen terugweg
Als je gaat scheiden, verandert er van alles tegelijk. Niet één knop. Eerder een meterkast vol schakelaars. Je verliest niet alleen “de relatie”, je verliest ook:
- de vanzelfsprekendheid van samen eten
- iemand die altijd “nog even” naar de winkel gaat
- een gedeelde geschiedenis die niet uitgelegd hoeft
- kleine gewoontes die stiekem je dag droegen
- het idee dat je ergens bij hoort, ook als je niets zegt
En dan komt het verraderlijke: je brein maakt er één woord van. Gemis.
Alsof je per definitie terug wilt.
Maar gemis is vaak geen pijl naar achteren. Het is een signaal dat je systeem opnieuw wil landen. Dat er iets weg is gehaald wat jarenlang “normaal” was.
Zoals een recept dat ineens verandert. Je proeft het meteen.
Je mist de smaakmaker, niet de worst
In de slagerij leer je snel: mensen komen niet alleen voor vlees. Ze komen voor een gevoel. Voor “zoals altijd”. Voor herkenning. Voor de vriendelijke vrouw (mijn moeder) die achter de toonbank stond. Voor de slager (mijn vader) die altijd klaar stond met een grapje. Voor die ene smaak die precies klopt.
Na een scheiding is dat niet anders. Mensen zeggen:
“Ik mis hem soms.”
Of: “Ik mis haar.”
Maar als je doorvraagt, bedoelen ze vaak:
“Ik mis rust.”
“Ik mis dat iemand me ziet zonder dat ik iets hoef uit te leggen.”
“Ik mis het idee dat het leven samen was geregeld.”
“Ik mis de zondag.”
“Ik mis de rol die ik had.”
Dat is geen zwakte. Dat is rouw in werkhandschoenen. Praktisch, maar voelbaar.
En precies daarom is het zo belangrijk dat je niet alleen de juridische kant regelt, maar ook snapt wat er emotioneel en praktisch verschuift. Want anders probeer je met een lege boodschappenlijst alsnog een maaltijd te maken.
Waarom dit relevant is als je besloten hebt te scheiden
Bij ScheidingsWijze werken we vooral met mensen die de knoop al hebben doorgehakt. Dat is een andere fase dan twijfel. Dan wil je geen filosofie, maar overzicht. Geen vaagheid, maar afspraken.
En toch duikt dat “oude recept” juist in deze fase op. Omdat je hoofd al vooruit loopt, terwijl je leven nog vol oude routines zit.
Je regelt de verdeling van spullen, woning, geld, kinderen. En ineens voel je bij iets onbenulligs: dit is écht.
Niet bij een handtekening. Maar bij een lege stoel. Een geur. Een liedje. Een rookworst.
Dat is precies waarom we in mediation niet alleen “punten afvinken”, maar ook de vertaling maken naar het dagelijkse leven. Want afspraken werken pas als ze passen bij hoe jullie straks écht leven.
Drie vragen die helpen als je “iets” mist
Als je merkt dat je nostalgie krijgt, of zelfs verwarring, stel jezelf dit. Niet dramatisch. Gewoon nuchter, zoals je een recept leest.
1) Wat mis ik precies?
Is het de persoon? Of het ritme? De veiligheid? De rolverdeling? Het samen-gevoel?
2) Mis ik toen, of mis ik nu iets wat ik nodig heb?
Soms is gemis gewoon een behoefte die nog geen nieuwe plek heeft gekregen: steun, structuur, verbinding.
3) Wat kan ik opnieuw “recepten” zonder terug te gaan?
Je hoeft niet terug naar de relatie om wél weer warmte te hebben. Je kunt nieuwe rituelen bouwen. Andere ankers. Andere smaken.
Dat klinkt misschien soft, maar het is juist praktisch. Want als je niets nieuws bouwt, grijpt je systeem automatisch terug naar het oude, zelfs als je dat niet wilt.
Mediation is eigenlijk ook: opnieuw leren koken
Ik zeg het maar even zoals ik het voel: scheiden is niet alleen iets afsluiten. Het is ook iets opnieuw inrichten.
En mediation helpt je daar bij. Niet door alles mooi te praten, maar door het werkbaar te maken:
- duidelijke afspraken over geld, woning, kinderen
- realistische regelingen die je kunt volhouden
- communicatie-afspraken die escalatie voorkomen
- tempo, structuur, en iemand die neutraal het overzicht bewaakt
Zodat je niet in de maanden na de scheiding alsnog vastloopt op praktische dingen die je “wel even zou regelen”.
Een scheiding die op papier klopt, maar in de praktijk wringt, is als een worst die er prachtig uitziet maar waar “net dat extra” uit is verdwenen. Je merkt het thuis. Op maandagochtend. Bij de overdracht. Bij de bank. Bij de boodschappen.
Slagersdochter-waarheid
In de slagerij hoorde ik mensen vaak zeggen: “Doe maar gewoon.”
Maar iedereen wilde stiekem hetzelfde: dat het klopte. Dat het vertrouwd was. Dat het goed voelde. En ja ook ik ben blij dat de HEMA worst weer terig is.
Na een scheiding wil je dat ook. Niet terug naar vroeger, maar wel weer iets dat klopt.
Dus als je na het lezen van Elske’s blog op Nieuwe Stap dacht: ja… dat herken ik. Dan is dat niet per se een teken dat je terug moet. Het kan ook betekenen dat je toe bent aan een nieuw recept. Eentje dat past bij wie je nu bent, en bij het leven dat je gaat bouwen.
En als je daar hulp bij wilt, dan helpen wij je graag. Zodat je niet blijft hangen in losse ingrediënten, maar weer een werkbaar geheel krijgt.
Heb je besloten te gaan scheiden en wil je het goed regelen, zonder onnodige strijd?
Neem contact op met ScheidingsWijze. We brengen rust, overzicht en afspraken die werken in het echte leven.
Gratis informatiegesprek aanvragen
Plaats een reactie:
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.