Vaart in verandering en waarom ik dit boek MOET lezen

Het boek ligt hier. Net binnen. Deze week ontvangen, nadat ik het al had gepreorderd.
Vaart in verandering van Maaike Thiecke. Sommige boeken lees je omdat ze interessant zijn. Andere omdat ze je werk raken. Dit is zo’n boek dat meteen iets in beweging zet nog vóór je de eerste bladzijde omslaat.

En terwijl ik het vasthield, moest ik terugdenken aan waar mijn eigen verhaal waar de verandering eigenlijk begon.

Verandering begon voor mij niet bij dit boek; maar bij een besluit.

ScheidingsWijze

In 2009 stapte ik het ondernemerschap in. Niet voorzichtig aftastend, maar voortvarend. Ik richtte mijn praktijk professioneel in, werkte binnen een jaar met een een eigen secretaresse (Paulien) en bouwde structuur, processen en zichtbaarheid. Dit was geen hobbyproject. Dit was een bewuste stap. Ik wilde altijd al ondernemer worden.

Tegelijkertijd werkte ik als ondersteuning en VA/PA in de wereld van organisatieverandering. Daarmee zat ik midden in de wereld van zakelijke verandertrajecten. In mijn eigen praktijk begeleidde ik mensen die uit elkaar gingen.

Twee werelden. Eén rode draad: verandering.

Wat ik toen al voelde, maar later pas echt begreep: verandering komt pas op gang als de urgentie voelbaar wordt. Niet bij mooie plannen. Niet bij inspirerende presentaties. Maar wanneer blijven bij zoals het is niet meer houdbaar voelt.

En precies datzelfde zag ik bij stellen. in mijn praktijk.

Mensen komen niet binnen omdat ze twijfelen. Ze komen als het vastzit. Als het pijn doet. Als iemand ’s nachts wakker ligt en denkt: zo wil ik niet verder.

Verandering ontstaat niet uit comfort. Ze ontstaat uit urgentie.

Mijn eigen tempo

Ik werkte hard. Ik bouwde snel. Ik wilde vooruit. Dat zat ook in mijn karakter. Maar onderweg merkte ik iets anders: vaart is niet alleen gas geven. Vaart vraagt ook timing. Focus. En soms… stoppen met dingen die ooit logisch waren.

Die combinatie van werken in verandering en tegelijkertijd mijn eigen praktijk verder uitbouwen was veilig. Slim ook. Maar op een gegeven moment voelde ik: als ik echt wil groeien, moet ik kiezen. Niet alles tegelijk blijven doen. Niet blijven spreiden.

Stoppen met vasthouden aan zekerheid, die geen zekerheden zijn.
Stoppen met de ander boven jezelf te zetten. Stoppen met half-half en zonder balans.

Dat voelde niet meteen als opluchting. Het voelde spannend. Alsof ik iets losliet waar ik tijd, energie en toewijding in had gestoken. Maar achteraf gezien was het precies die stap die echte vaart bracht.

Waarom stoppen zo moeilijk is

Ik las vandaag over de comfortzonetrap. Over onze neiging om de status quo te beschermen, zelfs als die ons niet meer dient. Psychologen Daniel Kahneman en Amos Tversky lieten zien dat mensen verlies psychologisch zwaarder ervaren dan winst. Soms zelfs anderhalf tot tweeënhalf keer zo zwaar.

Dat verklaart zoveel.

Waarom mensen blijven hangen in relaties die hen niet gelukkig maken uit angst om alleen te zijn.
Waarom ondernemers blijven trekken aan plannen die energie kosten.
Waarom we doorgaan terwijl we diep van binnen al weten: dit klopt niet meer.

Het is ook niet vreemd dat mensen vaker scheiden. Niet omdat relaties minder waard zijn geworden, maar omdat mensen voelen wanneer iets niet meer klopt. Tegelijk zie ik dat -vooral bij scheiden- vrouwen vaker degene zijn die het veranderproces in gang zetten. Niet uit onwil, maar omdat zij eerder voelen dat stilstand pijn doet. En natuurlijk is het nu een andere tijd dan vroeger.

Stoppen voelt lang niet altijd als opluchting. Zeker niet als je een droom loslaat. Een plan beëindigt waar je veel tijd in hebt gestoken. Ik herken dat. Ik heb ook gebaald van ‘verloren’ tijd. En toch voelde ik al snel: stoppen is geen afhaken. Het is bijsturen. Het is een levensvaardigheid om te weten wanneer doorgaan niet meer wijs is. En dat geldt voor mij voor mijn relaties zowel zakelijk als privé. Niet voor niets is de nieuwe slogan van ScheidingsWijze : Oog op de toekomst.

Wat ik dagelijks zie als mediator

Ik werk als mediator met mensen op kantelpunten. Daar waar het oude leven niet meer past en het nieuwe nog onzeker voelt. Dat is niet alleen een juridisch traject. Dat is menselijk veranderwerk.

Ik zie het steeds opnieuw:

Pas als mensen durven stoppen met vasthouden, ontstaat beweging.
Pas als ze het verlies aankijken, ontstaat ruimte.
Pas als ze afscheid nemen van het oude verhaal, kunnen ze een nieuw hoofdstuk schrijven.

Niet zonder pijn. Maar wel met richting.

Ik zie daarbij ook hoe scheiden fases kent. Van twijfel, naar besluit, naar afscheid en opnieuw opbouwen. In elke fase speelt het verdriet bij een scheiding een andere rol. Soms op de voorgrond, soms onder de oppervlakte. Pas wanneer mensen dat verdriet durven toelaten, begint het echte verwerken en ontstaat er ruimte voor beweging.

En precies dáár, bij dat punt van loslaten, merkte ik dat dit voor mij geen theorie is. Geen abstract veranderverhaal. Dit raakt direct aan mijn eigen ondernemerspad.

Dit is niet de eerste keer

Dit is trouwens niet de eerste keer dat een boek van Maaike mij aan het denken zette. Al haar boeken staan bij mij in de kast. Zo ook Cultuurdingetje, hè. Dat boek ging over oude patronen die zo diep in organisaties zitten dat ze voelen alsof ze letterlijk in de vloerbedekking zijn getrokken.

Die metafoor bleef hangen. En niet zonder gevolgen.

Ik keek ineens anders naar mijn eigen organisatie. Naar hoe ik werkte. Naar hoe processen liepen. Naar waar oude gewoontes ongemerkt de richting bepaalden.

Ik weet nog dat ik haar toen zelfs heb gebeld om te toetsen: zit ik op het juiste spoor of sla ik te rigoureus af? Het antwoord was geen blauwdruk, maar wel bevestiging: als je voelt dat iets niet meer klopt, moet je durven herinrichten. Afscheid nemen als de familiecultuur niet meer werkt.

En dat heb ik gedaan. Radicaal anders. Structuren aangepast. Rollen opnieuw ingericht. Meer focus. Minder ballast. Dat voelde spannend, maar achteraf gezien was het één van de belangrijkste stappen in mijn ondernemerschap.

De makkelijke weg is niet de luie weg

Wat ik toen vooral leerde, is iets wat me tot vandaag is bijgebleven: verandering hoeft niet ingewikkeld te zijn om effectief te zijn.

We maken verandering vaak zwaar. Complex. Groot. Terwijl echte beweging vaak ontstaat door juist de makkelijkste route te kiezen die wél klopt. Niet meer omwegen dan nodig. Niet meer strijd dan functioneel. Niet meer systemen dan helpen.

Dat principe heb ik meegenomen in hoe ik mijn organisatie heb ingericht. En precies dát principe passen wij ook toe bij scheiden.

Verandering bij scheiden vraagt niet om harder vechten, maar om slimmer bewegen. Wie wil scheiden en het wil verwerken zonder vast te lopen, heeft geen juridisch gevecht nodig, maar begeleiding die helpt om door de fases heen te bewegen. Dat is precies waar wij verandering praktisch maken.

Scheiden hoeft geen strijd te zijn

Bij scheiden denken veel mensen nog steeds aan vechten, procederen en vastlopen in details. Terwijl het ook anders kan.

Wij kiezen bewust voor de weg die werkt: praktisch, overzichtelijk, mensgericht en zo eenvoudig mogelijk ingericht zonder het proces plat te slaan. De makkelijke weg.

Niet moeilijker maken dan nodig.
Wel zorgvuldig.
Wel doordacht.
Wel duurzaam.

Dat is geen snelle oplossing. Dat is slimme verandering.

Nog een laag die bleef hangen: Plan B voor verandering

Plan B voor de verandering, geschreven door Maaike samen met Bianca van Leeuwen.

Dat boek gaat over dertien ‘heilige huisjes’ in verandering. Over aangename en onaangename verrassingen. Over hardnekkige overtuigingen die we blijven herhalen, terwijl ze ons juist tegenhouden.

En opnieuw dacht ik: dit gaat niet alleen over organisaties.

Dit gaat ook over weer over scheidingen.

Ook aan de keukentafel bij de mediator leven heilige huisjes. Over sterk moeten zijn. Over vechten voor gelijk. Over snel klaar willen zijn. Terwijl echte verandering juist vraagt om durven bijsturen. Om soms een Plan B te kiezen.

In mijn boekenkast staan daarom alle boeken van de dames. Niet voor niets. Ze hebben niet alleen mijn manier van werken beïnvloed, maar ook hoe ik kijk naar relaties, keuzes en verandering in het leven zelf.

Dus ja: dank jullie wel dames.
Voor de spiegels.
Voor het meedenken ook al beseffen jullie dat wellicht niet eens.
Het werkt door. Ook op relatievlak.

Eerst het werk. Dan het boek.

En nu? Nu zit ik eerst weer waar ik het liefst zit: in de praktijk.
Vandaag schrijf ik een convenant. In onze eigen documentsoftware (eDOCscape) voor het genereren van convenanten en ouderschapsplannen op maat.

Eerst de klant.
Eerst het echte werk.
Daarna pak ik het boek erbij, benieuwd naar wat ik er weer uit mee kan nemen in mijn praktijk en leven.

Vaart in verandering?

Verandering voelt voor mij opnieuw urgent. Niet alleen door waar ik persoonlijk sta, maar ook door wat er om ons heen gebeurt.

AI verandert het speelveld. Razendsnel. Veel partijen schieten in de hype. Tools hier, prompts daar, beloftes zonder fundament. Maar echte verandering vraagt iets anders: doordachte keuzes, duurzame oplossingen en systemen die mensen echt helpen.

Samen met ‘mijn’ softwaregenie bouwen we aan oplossingen die niet meehollen met trends, maar die structureel werken. Slimmer. Praktisch. Veilig. Schaalbaar. Met oog voor mens én proces.

Dat is opnieuw diezelfde beweging die ik al zo vaak heb gezien:
niet reageren uit paniek, maar veranderen vanuit richting.

De rode draad

Als ik alles overzie, loopt er één lijn door mijn werk heen. Van organisaties in verandering. Naar mensen in scheiding. Naar software en innovatie.

Het gaat steeds over hetzelfde:
oude patronen durven loslaten,
nieuwe structuren durven bouwen,
en niet wachten tot het pijn doet voordat je beweegt.

Misschien is dat wel mijn echte vak geworden.

En daarom voelt dit nieuwe boek niet als zomaar een titel op een stapel. Het voelt als een volgend hoofdstuk in een verhaal dat al in 2009 begon.

Wil je zelf beweging brengen in een situatie die vastloopt? In je relatie, in je scheiding, in de keuzes die nu voor je liggen? Dan begint het niet bij harder werken, maar bij eerlijk kijken. En soms bij durven loslaten.

In mijn werk als mediator doe ik dat dagelijks. Niet met een roze bril die alles mooier maakt dan het is, maar met een bril die helpt om anders te kijken. Naar relaties. Naar scheiden. Naar verandering. Dat is precies waar ScheidingsWijze voor staat: perspectief creëren, zodat beweging mogelijk wordt.
Dank je wel Maaike.

Miranda Boerkamp

• Deel dit artikel:

• Volg ons via RSS: