Ik geloof heilig in normen en waarden.
Echt. Als mediator leef ik ervan. Respect. Zorgvuldigheid. Rekening houden met elkaar. Geen schade aanrichten waar dat niet hoeft.
Maar soms, heel soms, slaan diezelfde waarden om.
Dan worden ze geen kompas meer, maar een kooi.
Ik weet dat nu.
Omdat ik er zelf in heb gezeten.
De valkuil van ‘goed zijn’
Ik ben langer gebleven in twee relaties dan goed voor me was.
Niet uit liefde. Niet uit hoop. Maar uit medelijden. Uit verantwoordelijkheidsgevoel. Uit het idee dat je iemand niet “zo maar” achterlaat.
Het voelde nobel.
Het klonk volwassen.
Maar ondertussen liep ik langzaam leeg.
Ik was zo bezig met zorgen dat ik vergat te leven.
Als mediator zou ik beter moeten weten, denk je dan.
En toch: kennis beschermt je niet altijd tegen patronen. Je hoofd kan alles snappen, terwijl je hart zichzelf blijft parkeren op de achterbank.
Dat ene gesprek dat bleef hangen
Jaren geleden ontmoette ik een man.
Geen drama. Geen romance. Gewoon… een gesprek.
Maar sommige gesprekken nestelen zich. Ze blijven zachtjes op de achtergrond meereizen. Niet schreeuwend, maar aanwezig. Als een liedje dat je niet vergeet.
Ik merkte het pas later: ik had hem nooit helemaal losgelaten. Heimelijk. Stil. Zonder dat er iets “gebeurde”.
Het was geen verlangen naar hem.
Het was een verlangen naar hoe ik me bij hem voelde: gezien, licht, mezelf.
Twee levens die hetzelfde patroon kenden
Toen we elkaar opnieuw tegenkwamen, gebeurde er iets onverwachts.
Niet alleen herkenning. Maar spiegeling.
Hij bleek hetzelfde te hebben gedaan. Ook hij was gebleven om te zorgen. Ook hij had zichzelf jarenlang op pauze gezet. Uit loyaliteit. Uit plicht. Uit fatsoen.
We zeiden het niet zo hardop, maar we voelden het allebei:
we waren allebei te netjes geweest voor ons eigen geluk.
Niet omdat we slechte mensen waren.
Juist omdat we te goed probeerden te zijn.
Normen en waarden mogen niet betekenen dat jij verdwijnt
Dat is misschien wel de grootste les die ik heb geleerd, ook professioneel:
Normen en waarden zijn bedoeld om verbinding te maken.
Niet om jezelf op te offeren tot je nauwelijks nog bestaat.
Zorgzaamheid mag nooit zelfverwaarlozing worden.
Loyaliteit mag geen gevangenis zijn.
Fatsoen mag geen reden zijn om ongelukkig te blijven.
Vandaag is hij jarig
En vandaag is hij jarig.
De man die ooit een gesprek was.
Die later herkenning werd.
En nu mijn thuis is.
Wat een vreemde cirkel eigenlijk.
Dat je soms eerst alles moet verliezen wat niet klopt, om te kunnen kiezen voor wat wél klopt.
Ik ben dankbaar. Niet alleen voor hem.
Maar ook voor de versie van mezelf die eindelijk durfde te zeggen:
ik mag ook kiezen voor mij.
En toch was niet iedereen er
Vandaag is hij jarig.
En terwijl we taart sneden en glazen hieven, was er ook iets wat je niet op tafel ziet maar wel voelt.
Mijn nichtje was er niet.
Niet omdat ze niet welkom is. Niet omdat ze niet belangrijk is.
Maar omdat loyaliteit soms ingewikkelder is dan liefde. Omdat oude pijn, familiegeschiedenis en onuitgesproken verhalen soms harder spreken dan uitnodigingen.
Ik keek even naar de lege plek.
En ik voelde twee dingen tegelijk: dankbaarheid voor wat er wél was, en verdriet om wat er ontbrak.
Misschien past dat precies bij het thema van vandaag.
Want ook hier spelen normen en waarden.
“Je hoort erbij te zijn.”
“Je hoort het samen te doen.”
“Je hoort familie niet los te laten.”
Maar wat als iemand het nog niet kan?
Dan is liefde soms: ruimte laten.
Niet trekken. Niet dwingen. Alleen de deur openhouden.
Ik heb geleerd dat verbinding niet altijd betekent samen aan tafel zitten.
Soms betekent het: iemand in je hart houden terwijl hij of zij even een andere route loopt.
En dat doet pijn.
Maar het is ook volwassen liefde.
Een kleine boodschap, zacht verpakt
Als ik haar iets zou willen meegeven, dan is het dit:
Durf soms even in de schoenen van de ander te gaan staan.
Niet om het met iedereen eens te zijn.
Maar om te begrijpen dat mensen handelen vanuit hun eigen pijn, hun eigen geschiedenis, hun eigen onzichtbare rugzak.
Je hoeft niet alles goed te vinden.
Maar je hoeft ook niet alles alleen te dragen.
Afstand soms eigenlijk bescherming is.
Dat wat voelt als afwijzing, soms gewoon onvermogen is.
En dat liefde niet altijd luid is, maar vaak stil aanwezig blijft.
Voor iedereen die dit leest en twijfelt
Als je dit leest en denkt: “Maar ik blijf ook… omdat het zo hoort.”
Dan wil ik je dit zachtjes meegeven:
Je mag goed zijn voor anderen.
Maar je bent niet op aarde gezet om jezelf structureel te vergeten.
Soms is het meest volwassen besluit niet blijven.
Maar vertrekken.
Niet uit egoïsme, maar uit eerlijkheid.
En soms…
ligt geluk gewoon een paar moedige keuzes verderop te wachten.
Gratis informatiegesprek aanvragen
Plaats een reactie:
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.